ફોનના ચક્કરમાં છુપાઈ ગયો પરિવારનો પ્રેમ,
સાથે બેઠા હોવા છતાં, દિલો વચ્ચે રહ્યો અંતર એકદમ.
એક જ ઘરમાં સૌ રહે, છતાં વાતો ઓછી થઈ ગઈ,
સ્ક્રીનની દુનિયામાં સાચી દુનિયા ખોવાઈ ગઈ.
મમ્મી બોલાવે પ્રેમથી, આપણે “એક મિનિટ” કહીએ,
એ એક મિનિટમાં કેટલાય સુંદર પળો ગુમાવી દઈએ.
પપ્પાની ચિંતા સમજવા સમય ક્યાં રહ્યો?
દાદા-દાદીની વાતો સાંભળવાનો સમય ક્યાં રહ્યો?
ભાઈ-બહેન સાથેની મસ્તી હવે ચેટમાં થઈ ગઈ,
પરિવારની ગરમાહટ જાણે નોટિફિકેશનમાં ખોવાઈ ગઈ.
ફોટા પાડીએ પરિવારના, યાદો બનાવવા માટે,
પણ સાથે બેસીને જીવવાનું ભૂલી ગયા એ જ ક્ષણે.
ફોન આપણને દુનિયા સાથે જોડે છે હજાર વાર,
પણ પરિવારથી દૂર કરે તો એ બને વિચારવાનો પ્રશ્ન વારંવાર.
ટેકનોલોજી રાખો જીવનમાં, પણ સંબંધોને ભૂલશો નહીં,
સ્ક્રીન બંધ કરી ક્યારેક પોતાના લોકોને પણ સાંભળશો નહીં?
કારણ કે ફોનની બેટરી ફરીથી ચાર્જ થઈ જશે,
પણ પરિવાર સાથેની ગુમાવેલી પળો પાછી નહીં મળે.
