આર્યન સર રાજકોટથી પરત આવી ગયા હતા, પણ કાવ્યાના મનમાં હજુ પણ પેલો 'હાલો' શબ્દ ગુંજતો હતો. ઓફિસમાં કામ કરતી વખતે પણ તે વારંવાર પોતાના ફોનને જોતી. સર સાથેની એ ટૂંકી વાતચીતે તેનામાં એક નવો આત્મવિશ્વાસ ભરી દીધો હતો. તેને હવે એ વાતનો સ્વીકાર થઈ ગયો હતો કે આર્યન સર તેના નસીબમાં ભલે ના હોય, પણ તેના અસ્તિત્વના કોઈક ખૂણે તેમનો કાયમી વસવાટ થઈ ગયો છે.
એક રાત્રે, આખા દિવસના કામના થાક પછી કાવ્યા ઘરે આવી. આખું ઘર શાંત હતું, બસ બારીની બહારથી આવતો પવનનો સરસરાટ સંભળાતો હતો. કાવ્યાને થયું કે આજે તે પોતાના મનની એ લાગણીઓને શબ્દો આપે જે છેલ્લા કેટલાય દિવસોથી તેના હૃદયમાં કેદ હતી. તે એક ડિજિટલ પત્રકાર હતી, પણ આજે તેની કલમ કોઈ સમાચાર નહીં, પણ પોતાનું સત્ય લખવા જઈ રહી હતી.
તેણે વોટ્સએપ ખોલ્યું, આર્યન સરનું ચેટ લિસ્ટ જોયું અને લખવા બેઠી. તેના મનમાં રાજકોટના એ દિવસો, પેલી બેચેની અને છેવટે મળેલો સરનો કોલ—આ બધું જ એક શાયરીનું રૂપ લઈ રહ્યું હતું. તેણે અત્યંત ગહન ભાવ સાથે આ પંક્તિઓ ટાઈપ કરી:
"મૌનના દુકાળ પછી, આજે અવાજનું ચોમાસું સાંભળ્યું, બસ એક 'હાલો' માં મેં મારું આખું જગત સાંભળ્યું."
આ બે લીટી લખતા તેને કલાકો જેવો સમય લાગ્યો હોય તેવું તેને અનુભવાયું. 'Send' બટન પર આંગળી મૂકતી વખતે તેના હાથ ધ્રૂજતા હતા. તેને ડર હતો કે કદાચ સર આને 'વધુ પડતું' ગણશે અથવા કદાચ જવાબ આપવાનું ટાળશે. પણ બીજી તરફ, એક સંતોષ પણ હતો કે જે લાગણી તેને અંદરથી પીગળાવી રહી હતી, તે આજે તેણે એમના સુધી પહોંચાડી દીધી હતી. મેસેજ મોકલીને તેણે ફોન ઊંધો મૂકી દીધો અને લાઈટ બંધ કરીને સૂવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગી.
પણ ઊંઘ ક્યાં આવવાની હતી? હૃદયના ધબકારા પથારીમાં પણ સંભળાતા હતા. અચાનક, અંધારા ઓરડામાં તેના ફોનની નોટિફિકેશન લાઈટ ઝબકી. કાવ્યાએ ઉતાવળે ફોન ઉપાડ્યો. તેની આંખો સ્ક્રીન પરના લખાણને વાંચવા માટે તલસી રહી હતી.
આર્યન સરનો જવાબ આવ્યો હતો. કોઈ મોટો ઠપકો નહોતો, કોઈ જ્ઞાનની વાતો નહોતી, કે કોઈ વાયદો પણ નહોતો. ત્યાં માત્ર એક લાલ રંગનું 'Heart Emoji' (❤️) ઝબકી રહ્યું હતું.
કાવ્યા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. તેની આંખો ભીની થઈ ગઈ અને હોઠ પર એક એવું સ્મિત આવ્યું જે કદાચ વર્ષોથી ખોવાઈ ગયું હતું. એ એક નાનકડા ઈમોજીએ જે કહી દીધું હતું, તે કદાચ હજારો શબ્દોના લાંબા પત્રો પણ ના કહી શક્યા હોત. તે સમજી ગઈ કે આ લાલ હૃદય એટલે— "મેં તારી લાગણીનો સ્વીકાર કર્યો છે, હું તારા પ્રેમને જોઉં છું, અને હું તારા આદરને માન આપું છું."
તેના માટે આ કોઈ પ્રેમી તરફથી મળેલો પ્રેમનો એકરાર નહોતો, પણ એક 'ગુરુ' અને એક 'માર્ગદર્શક' તરફથી મળેલી એ સ્વીકૃતિ હતી જે તેના અસ્તિત્વને માન્યતા આપતી હતી. તેને લાગ્યું કે તેનો નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ આજે સફળ થયો છે. તેમને પામવાની કોઈ જિદ નહોતી, બસ તેમને ચાહવાની પરવાનગી જોઈતી હતી, અને એ હાર્ટ ઈમોજીએ જાણે એ પરવાનગી પર મહોર મારી દીધી હતી.
તે રાત્રે કાવ્યાએ પોતાની ડાયરીમાં બહુ સુંદર વાત લખી: "આજે મને સમજાયું કે શબ્દો ક્યારેક ઓછા પડે છે, પણ એક નાનકડી નિશાની આખું આકાશ ભરી દે છે. તેમણે ભલે મને 'પોતાની' ના કહી હોય, પણ એમના આ એક ઈમોજીએ સાબિત કરી દીધું કે મારા ધબકારાનો રણકો તેમના હૃદય સુધી પહોંચી તો રહ્યો છે. હવે મને દુનિયા સામે કોઈ સાબિતીની જરૂર નથી. મારો પ્રેમ અધૂરો હોવા છતાં, આજે સૌથી વધુ પૂરો લાગે છે."
આ અહેસાસ સાથે કાવ્યાને જે ઊંઘ આવી, તે છેલ્લા ત્રણ વર્ષમાં ક્યારેય નહોતી આવી. તે હવે એકલી નહોતી, તેની પાસે એક એવી યાદ હતી જે તેને આજીવન હૂંફ આપવાની હતી.
(ક્રમશઃ...)
