વાર્તા ૬: બાય (Bye)
તેણે ગાડીનો દરવાજો ખોલતા પહેલાં માત્ર એક જ શબ્દ કહ્યો, "બાય."
આકાશને એ 'બાય' બહુ વસમું લાગ્યું. 'બાય' તો આપણે એને પણ કહીએ છીએ જે સાંજે ફરી મળવાનું હોય, અને એને પણ કહીએ છીએ જે કદાચ હવે જિંદગીમાં ક્યારેય નહીં મળે. પણ આ 'બાય' માં એક ઠંડક હતી, એક એવું પૂર્ણવિરામ હતું જેણે આગળના બધા જ સંવાદો પર કાળી શાહી ફેરવી દીધી હતી.
આધુનિક સંબંધોમાં 'બાય' હવે માત્ર વિદાયનો શબ્દ નથી રહ્યો, પણ એક હથિયાર બની ગયો છે. જ્યારે સામેની વ્યક્તિ પાસે દલીલો ખૂટી જાય અથવા લાગણી ઓસરી જાય, ત્યારે એ 'બાય' કહીને સંવાદનો દરવાજો જોરથી પછાડી દે છે. એ એક શબ્દ પાછળ કેટલાય 'પ્લીઝ રોકાઈ જા' અને કેટલાય 'કેમ આમ કરે છે?' જેવા સવાલો ગુંગળાઈને મરી જાય છે.
ગાડી જતી રહી. રસ્તા પર માત્ર ધૂળ અને પેલો અધૂરો શબ્દ હવામાં તરતો રહ્યો. આકાશને સમજાયું કે સૌથી વધુ પીડા એ 'બાય' નથી આપતું જે બોલાઈ ગયું છે, પણ એ 'બાય' આપે છે જે સાંભળ્યા પછી આપણે 'ઉભા રહો' કહેવાની હિંમત હારી જઈએ છીએ.
ક્યારેક 'બાય' નો અર્થ 'આવજો' નથી હોતો, પણ 'હવે ક્યારેય ન આવતા' એવો હોય છે. અને એ સ્વીકારી લેવામાં જ સમજદારી છે.
