പഞ്ചകർമ്മം
മഴത്തുള്ളി നനഞ്ഞൊരു പ്രഭാതത്തിൽ,
സ്വപ്നങ്ങളുമായി വന്നൊരു യുവാവ്.
പഞ്ചകർമ്മത്തിന്റെ പാതയിലൂടെ,
പ്രകാശമായി തെളിഞ്ഞു അർജുന്റെ ജീവിതം.
ഔഷധങ്ങളുടെ മണമുള്ള ക്യാമ്പസിൽ,
സൗഹൃദങ്ങൾ പൂത്തുലഞ്ഞു.
ചിരിയിലും പഠനത്തിലും ദിനങ്ങൾ കടന്നെങ്കിലും,
നിഴലുകൾ പതിയെ പിന്നാലെ വന്നു.
അർദ്ധരാത്രിയിലെ തെറാപ്പി ബ്ലോക്കിൽ,
മണിനാദം ഹൃദയം തൊട്ടു.
പൊടിപിടിച്ച ഡയറിയുടെ താളുകളിൽ,
മറഞ്ഞൊരു ചരിത്രം ഉണർന്നു.
ഓരോ ചുവടിലും ഒരു ചോദ്യമായി,
ഓരോ നിമിഷവും ഒരു രഹസ്യമായി.
സത്യത്തിന്റെ വെളിച്ചം തേടിയപ്പോൾ,
ഇരുട്ട് മാത്രം കൂട്ടായി.
ഗുരുവെന്ന് കരുതിയ മുഖത്തിനുള്ളിൽ,
വഞ്ചനയുടെ നിഴൽ കണ്ടു.
സുഹൃത്തെന്ന് വിശ്വസിച്ചവരിൽ,
ധൈര്യത്തിന്റെ പ്രകാശം കണ്ടെത്തി.
ഭയമുണ്ടായിട്ടും പിന്നോട്ടില്ല,
സത്യത്തിനായ് മുന്നോട്ടു നടന്നു.
അറിവ് വിറ്റഴിക്കാനുള്ളതല്ലെന്ന്,
ഹൃദയത്തിൽ എഴുതി വച്ചു.
ക്യാമ്പസ് ഒരു ക്ലാസ് മുറിയല്ല,
ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച ഗുരുകുലം.
പഞ്ചകർമ്മം ചികിത്സ മാത്രമല്ല,
മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ മഹാകാവ്യം.
ഡിപ്ലോമയുടെ അവസാന ദിനത്തിൽ,
സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകൾ മുളച്ചു.
ഒരു വിദ്യാർത്ഥി യാത്ര അവസാനിച്ചപ്പോൾ,
ഒരു യഥാർത്ഥ തെറാപ്പിസ്റ്റ് ജനിച്ചു.
അവസാന താളിലും മുഴങ്ങിയത്,
പ്രതീക്ഷയുടെ മൃദുസ്വരം—
"അറിവിനെ കാക്കുന്ന കൈകളിലാണ്,
നാളെയുടെ വെളിച്ചം വിരിയുന്നത്."
..........
..
..
"പഞ്ചകർമ്മം – ഭാഗം 2: ഇന്റർനാഷണൽ സ്പാ തെറാപ്പിസ്റ്റ്" എന്ന novel ആസ്പദമാക്കിയ
(ഒരു കവിത)
by Navaneeth Sabu
കേരളമണ്ണിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്ന്,
മഞ്ഞുമലകൾ തേടി യാത്രയായി.
സ്വപ്നം ചുമന്ന തെറാപ്പിസ്റ്റിൻ,
ജീവിതം പുതിയ വഴിയായി.
ഔഷധത്തിൻ മണം കൈകളിലേന്തി,
ലോകമാകെ ആശ്വാസം പകർന്നു.
വേദനകളുടെ നിശ്ശബ്ദ ഭാഷ,
ഹൃദയം കൊണ്ട് അവൻ കേട്ടറിഞ്ഞു.
റിസോർട്ടിന്റെ ശാന്തമായ ചുവരിൽ,
വീണ്ടും നിഴലുകൾ ഉണർന്നു.
പഴയ രഹസ്യം പുതിയ മുഖമായി,
അവന്റെ മുന്നിൽ വന്നുനിന്നു.
നാഗസംഹിതയുടെ താളുകൾ തേടി,
കടലും മലയും കടന്നുപോയി.
സത്യത്തിന്റെ വെളിച്ചം കാക്കാൻ,
ഭയത്തെയെല്ലാം മറന്നുപോയി.
സുഹൃത്തും ശത്രുവും മാറിമാറി,
മുഖംമൂടികൾ വീണുപോയി.
വഞ്ചനയുടെ ചാരത്തിനുള്ളിൽ,
വിശ്വാസത്തിന്റെ പൂവ് വിരിഞ്ഞുപോയി.
അറിവ് വിറ്റഴിക്കാനല്ല ജനിച്ചത്,
അത് മനുഷ്യർക്കായ് വിരിയട്ടെ.
പഞ്ചകർമ്മത്തിന്റെ പാവന വഴികൾ,
കരുണയുടെ നദിയായി ഒഴുകട്ടെ.
ലോകം ചുറ്റിയ യാത്രയിലും,
മണ്ണിൻ മണം മറന്നില്ല.
ഗുരുവിന്റെ പാഠം ഹൃദയത്തിൽ,
സത്യത്തിന്റെ ദീപം അണഞ്ഞില്ല.
പോരാട്ടങ്ങൾ അവസാനിച്ചില്ല,
പുതിയ വഴികൾ തുറന്നുവന്നു.
ഒരു തെറാപ്പിസ്റ്റിൻ കൈകളിലൂടെ,
പ്രതീക്ഷ വീണ്ടും പിറന്നുവന്നു.
അവസാനമെന്നു തോന്നിയ നിമിഷം,
പുതിയ കഥകൾ പിറക്കുമെന്നോണം—
അറിവിൻ തീജ്വാല കൈകളിലേന്തി,
അർജുൻ വീണ്ടും യാത്രയായി.
പഞ്ചകർമ്മം ശരീരത്തിന്റെ ശാന്തിയല്ല,
മനസ്സിന്റെ വെളിച്ചം കൂടിയാണ്.
സത്യത്തെ കാക്കുന്ന ഓരോ ഹൃദയവും,
