खळगी
सत्तरीतला नाथा आज जुळवून आणलेले 22 रुपये घेऊन रणरणत्या उन्हात उभा होता.. जनता खानावळी बाहेर.. रोज कमीत कमी वीस रुपये जुळवायचा त्याचा शिरस्ता चुकला नव्हता. कारण ते नाही जुळवले तर उपासमार ठरलेली. आज एका गॅरेज वाल्याला त्याची लादी धुवून द्यायचे 22 रुपये त्याला मिळाले होते.
जनता खानावळ वीस रुपयात 2 नरम पुऱ्या आणि भाजी देत. तो त्याचा दिवसभराचा आहार. रात्री काही मिळालं तर ठीक नाहीतर पाणपोई वर क्षुधाशांती ठरलेली. जनता खाणावळीची पुरी भाजी यासाठी कि, ती चावायला बरी पडत. कारण त्याच्या तोंडाचं बोळक झालेलं. दुसरं काही न चावल्यामुळं पचत पण नव्हतं आणि परवडतही नव्हतं. रस्त्याच्या कडेला आसरा मिळवलेला नाथा अनाथ होता. सोडलेला... त्यागलेला.. हाकललेला.. कफल्लक.
आत शिरताच त्याने तिथल्या पोऱ्याला एक पुरी भाजी प्लेट सांगितली. आजचं पोरगं नवं होतं.
त्याने नाथाकडे पहात विचारलं, "पैसे आहेत ना म्हाताऱ्या??"
समोरची परिस्थिती जशी दिसते त्याप्रमाणेच प्रश्न विचारले जातात. पैसे असले तरच नाथा तो उंबरा ओलांडत असला तरी हे सत्य फक्त नाथाच होतं. त्या पोराला त्याची काय पर्वा?
नाथाने मूठ उघडत त्याला पैसे दिले आणि बाकड्यावर जाऊन बसला. पोऱ्याने दोनेक मिनिटात पुरिभाजी आणून दिली. भुकेने तोंडात लाळीचा जमा झालेला घोट पीत नाथाने ते घेतलं आणि तो पहिला घास कपाळी लावून हळू हळू खाऊ लागला. दीड सव्वा पुरी खाऊन झाली असेल. तितक्यात तिथून कोणीतरी मिरचीच पोतं घेऊन गेलं. तिखटाचा वास नाकात घुसताच नाथाला ठसक्याची उबळ आली. लगबगिने त्याने ताट बाजूला ठेवलं आणि पाण्याकडे जायला तो उठला.
नरड्यात घास अडकून त्रास होऊ नये म्हणून त्याने काउन्टर जवळच्या एका टेबलावर ठेवलेला ग्लास उचलला आणि पिऊ लागला. पाणी पिऊन परत जागेवर येऊन पाहतो तर काय...
त्याचं ते अर्ध संपवलेलं ताट खरकटं समजून त्या पोऱ्याने उचलून त्याच्या समोरच खरकट्यात टाकलं.
" आरं.. मला खायाच होतं.. अजून.. " मनातले शब्द मनातच घुमले कोणी ऐकलेच नाहीत. डोळ्यात तरळलेलं पाणी बघायला कोणाला उसंतच नव्हती.
निराशेने घेरलेलं मन घेऊन नाथा रस्त्यावर आला. मान खाली करून रस्त्याने चाललाच होता तेवढ्यात कोणीतरी ओरडले...
"ए बाबा अरे..!! "
नाथाने वर बघितले समोरून सुसाट गतीने एक ट्रक येतं होता. नाथाने हलक्याश्या हास्याने त्याचे स्वागत केले. अलगद डोळे मिटले. त्याचा दंड खेचण्याची आणि ओढल्याची जाणीव होताच त्याने डोळे उघडले.
आयुष्य तसेच होते.. तो अजून जगणार होता.. निराशाही त्याच्यासोबत जगणार होती.
- शब्दभ्रमर 🍁🍁
