વાર્તા ૩૫: ૧૦ હેડફોન (The Loop)
તેણે ધીમેથી પોતાના હેડફોન કાન પર ચઢાવ્યા અને બહારના ઘોંઘાટને જાણે એક જ સેકન્ડમાં સ્વીચ ઓફ કરી દીધો. બસ ટર્મિનલની ભીડ, રિક્ષાના હોર્ન અને લોકોની નકામી વાતો—બધું જ એકાએક શાંત થઈ ગયું. હવે તેની પાસે પોતાની એક ખાનગી દુનિયા હતી, જેમાં માત્ર તે અને તેનું ગમતું સંગીત હતું.
પ્લેલિસ્ટમાં સેંકડો ગીતો હોવા છતાં, તેની આંગળીએ એ એક જ ગીત પસંદ કર્યું. એ ગીત જે તેના હૃદયના કોઈ ખૂણે ધરબાયેલી યાદને ફરી જીવતી કરતું હતું. તેણે 'રીપીટ' બટન દબાવ્યું. ગીત લૂપ પર શરૂ થયું.
આખી દુનિયાથી કપાઈ જવું કેટલું સહેલું છે ને? બસ, બે ઈયરબડ્સ કાનમાં નાખો અને તમે તમારા ભૂતકાળમાં, તમારા સપનામાં કે તમારી કોઈ અધૂરી ઈચ્છામાં ખોવાઈ શકો છો. લૂપ પર વાગતું એ ગીત એના માટે માત્ર સંગીત નહોતું, પણ એક સુરક્ષિત કવચ હતું. એ ગીતની દરેક લાઇન તેને કોઈના અવાજની, કોઈના સાથની કે કોઈ જૂની સાંજની યાદ અપાવતી હતી.
જ્યારે આપણે એક જ ગીત વારંવાર સાંભળીએ છીએ, ત્યારે એનો અર્થ એ છે કે આપણે એ ગીતની લાગણીમાંથી બહાર નીકળવા નથી માંગતા. આપણે એ હૂંફને પકડી રાખવા માંગીએ છીએ. હેડફોન પહેરીને ભીડમાં ચાલતી એ વ્યક્તિ ભલે એકલી દેખાતી હોય, પણ એની અંદર યાદોનું એક આખું સરઘસ ચાલતું હોય છે.
આધુનિક યુગમાં હેડફોન એ 'ડિસ્ટર્બ ન કરો' (Do Not Disturb) નું જીવતું જાગતું બોર્ડ છે. એ આપણને પરવાનગી આપે છે કે આપણે આપણી પોતાની મરજીથી, આપણી પોતાની લયમાં જીવી શકીએ. ભલે દુનિયા ગમે તેટલી ઝડપથી દોડતી હોય, પણ એ ગીતના લૂપમાં સમય જાણે થંભી જાય છે.
ક્યારેક આખી દુનિયાનો અવાજ સાંભળવા કરતાં, હેડફોન લગાવીને પોતાના મનનો અવાજ સાંભળવો વધુ જરૂરી હોય છે.
અનકહી કોફી
