Most popular trending quotes in Hindi, Gujarati , English

World's trending and most popular quotes by the most inspiring quote writers is here on BitesApp, you can become part of this millions of author community by writing your quotes here and reaching to the millions of the users across the world.

New bites

"शांति का मतलब भीड़ का खत्म होना नहीं, भीड़ में भी खुद को सुन पाना है।"
-Dharmendra Kumar

erdharmendra

ममता गिरीश त्रिवेदी की कविताएं ✍️

mamtagirishtrivedi740648

lunch time

kattupayas.101947

अभी सफर बाकी है...
इसलिए कहानी भी बाकी है।
आज नहीं तो कल,
लेकिन अपना वक्त आएगा।

ankitkhatri900231

જ્યાં સુધી સ્ત્રીને પોતાના જ ઘરમાં 'તારું' અને 'મારું' જેવા શબ્દોથી માપવામાં આવે, ત્યાં સુધી એનું સાચું ઘર ક્યારેય બની શકતું નથી.
સ્ત્રીનું સાચું સરનામું કોઈ ઈંટ-પથ્થરનું મકાન કે સરકારી કાગળ નથી. એનું સાચું ઘર એ છે જ્યાં એના અસ્તિત્વને સ્વીકારવામાં આવે, એના વિચારોને માન મળે અને જ્યાં એ પોતાના આત્મસન્માન સાથે મુક્ત શ્વાસ લઈ શકે.
તમારું શું માનવું છે? તમારા વિચારો કોમેન્ટમાં જરૂર જણાવો.

nirali7688

DAY 10/30 — THE PRIVATE MIND OF A SUCCESSFUL PERSON

You bought your family everything you once dreamed of giving them.

Except one thing.

Your time.

The better house.

The comfortable lifestyle.

The family vacations.

The best education for your children.

The financial security your parents never had.

You worked hard for all of it.

And you should be proud.

But sometimes, the smallest moments hurt the most.

Your child says:

Papa, will you play with me today?

You reply:

Just 10 minutes.

Your partner says:

Can we have dinner without your phone tonight?

You reply:

Just one important call.

Your parents say:

You don't sit with us anymore.

You reply:

Things are really busy these days.

And none of these replies comes from a lack of love.

You are working because you love them.

But somewhere, a painful contradiction begins.

You are building a beautiful life for people...

while slowly becoming unavailable to enjoy that life with them.

And perhaps the hardest part?

Nobody outside your home notices.

Your colleagues admire your dedication.

Your clients appreciate your availability.

Your professional network celebrates your achievements.

But at home, someone may simply be waiting for you to finish working.

This doesn't mean every successful person neglects their family.

And it doesn't mean working hard is wrong.

Sometimes professional responsibilities and personal relationships genuinely compete for limited time.

But here is a question worth asking:

Am I giving my family the life they need...

or only the life I believe they should want?

Maybe your partner doesn't need another expensive dinner.

Maybe they need an uninterrupted conversation.

Maybe your child doesn't need another gift.

Maybe they need you to remember something they told you yesterday.

And maybe you don't need someone telling you to work less.

You need space to understand why switching off feels so difficult.

Because success should ideally give you more choices.

Not quietly take away your ability to choose where your attention goes.

At Tanoshii Cosmos, I offer private counselling conversations to explore relationship pressures, emotional patterns and the expectations that come with responsibility.

Tarot Guidance can be used as a reflective tool for exploring priorities and personal questions.

Reiki can be explored as a complementary relaxation practice when constant pressure makes slowing down difficult.

No judgement about your success.

No expectation that you must sacrifice your ambition.

Just a space to reflect on the life you're working so hard to build.

If this post reminded you of a conversation you've been postponing, perhaps that conversation deserves your attention today.

And if you would prefer to explore it privately:

WhatsApp: PRIVATE
96671 87207

Arora Suhani Gagan
Tanoshii Cosmos

ONE PRIVATE QUESTION:

What do you wish you could give more time to?

A — MY PARTNER

B — MY CHILDREN

C — MY PARENTS

D — MYSELF

E — EVERYONE, BUT I DON'T KNOW HOW

You can comment one letter.

Or simply share this with someone who is working hard for the people they love.

Sometimes the people waiting for us aren't asking us to become more successful.

They're asking us to come home emotionally, too.

Day 10/30
The Private Mind of a Successful Person

#PrivateMindOfSuccess #LeadershipLife #SuccessfulProfessionals #FounderLife #FamilyTime #WorkLifeBalance #RelationshipWellbeing #HighPerformers #EmotionalWellbeing #TanoshiiCosmo

suh1

it's Tea time.. have a break and get a tea

kattupayas.101947

"दिल बड़ा रखो, दुनिया अपने आप छोटी लगने लगेगी।"

-Dharmendra Kumar

erdharmendra

नाना पाटेकर : पडदा खाली येतो, पण नट मनातून जात नाही...

🙏 भावपूर्ण श्रद्धांजली 🙏

काही माणसांना आपण त्यांच्या नावाने ओळखत नाही, तर त्यांच्या आवाजाने ओळखतो.

काहींना चेहऱ्याने नाही, तर त्यांनी साकारलेल्या भूमिकांमधून ओळखतो.

आणि काही माणसे अशी असतात की, त्यांच्याबद्दल लिहायला बसलो की शब्दच अपुरे पडतात.

नाना पाटेकर हे त्यापैकीच एक.

विश्वनाथ पाटेकर हे त्यांचे नाव. पण ‘नाना’ म्हटले की आपल्या डोळ्यांसमोर एक चेहरा उभा राहतो—रापलेला, करारी, कधी रागाने लाल झालेला, कधी दुःखाने पाणावलेला आणि कधी एखाद्या मिश्कील वाक्याने आपल्याला हसवणारा.

तो चेहरा केवळ अभिनेत्याचा नाही.

तो एका माणसाचा चेहरा आहे.

आणि म्हणूनच नाना पाटेकर यांच्या जाण्याची कल्पनाही मनाला चटका लावून जाते.

कलावंत जातो, तेव्हा त्याची कला मागे उरते. पण काही कलावंत असे असतात की ते जातच नाहीत. ते त्यांच्या संवादांत, व्यक्तिरेखांत, आवाजात आणि आपल्या आठवणींत सतत जगत राहतात.

नाना असेच एक कलावंत.

अभिनय म्हणजे केवळ अभिनय नव्हता...

नाना पाटेकर पडद्यावर आले की आपण चित्रपट पाहत आहोत, याचे भान अनेकदा राहत नसे.

समोर नाना नसत.

समोर एखादा माणूस उभा असायचा.

त्याच्या डोळ्यांत राग असायचा; पण त्या रागाच्या तळाशी असहायता असायची. त्याच्या आवाजात आक्रमकता असायची; पण त्या आक्रमकतेमागे वेदना असायची. तो मोठमोठ्याने बोलायचा; पण त्याच्या शांततेतही अनेकदा हजारो शब्द दडलेले असायचे.

हा अभिनय शिकवता येतो का?

कदाचित नाही.

कारण त्यासाठी केवळ अभिनयाचे तंत्र पुरेसे नसते. त्यासाठी माणूस समजून घ्यावा लागतो.

नाना पाटेकरांनी माणूस समजून घेतला होता.

‘नटसम्राट’चा गणपतराव...

वि. वा. शिरवाडकरांनी लिहिलेला ‘नटसम्राट’ हा मराठी साहित्याचा अमूल्य ठेवा आहे.

गणपतराव बेलवलकर हे पात्र रंगभूमीवर अनेक दिग्गजांनी साकारले. पण नाना पाटेकरांनी ते पडद्यावर आणताना त्या व्यक्तिरेखेला आपले रक्त-मांस दिले.

एकेकाळी रंगभूमीवर टाळ्यांचा कडकडाट मिळवणारा नट...

आणि पुढे आपल्या माणसांमध्येच परका होऊन गेलेला वृद्ध...

गणपतरावांच्या आयुष्यातील हा विरोधाभास नानांनी इतक्या ताकदीने उभा केला की, चित्रपट पाहताना आपण गणपतरावांकडे पाहत नाही; आपण आपल्या घरातील एखाद्या वृद्धाकडे पाहत असल्यासारखे वाटते.

‘नटसम्राट’ आपल्याला एक प्रश्न विचारतो...

ज्याने आयुष्यभर इतरांच्या भूमिका जगल्या, त्याला शेवटी स्वतःची भूमिका जगण्यासाठी जागा मिळते का?

गणपतरावांच्या वेदनेत हा प्रश्न कायम घुमत राहतो.

आणि नाना पाटेकरांचा आवाज कानावर पडला की आजही त्या गणपतरावांची हाक मनात कुठेतरी उमटते.

‘क्रांतिवीर’चा संताप...

नाना पाटेकरांच्या अभिनयातील एक मोठी ताकद म्हणजे त्यांचा संताप.

पण तो केवळ ओरडण्याचा संताप नव्हता.

तो अन्याय पाहिलेल्या माणसाचा संताप होता.

‘क्रांतिवीर’मधील त्यांची व्यक्तिरेखा आजही आठवली की अंगावर शहारा येतो. समाजातील विसंगती, भ्रष्ट व्यवस्था आणि सामान्य माणसाची घुसमट या सगळ्याला त्यांनी आपल्या आवाजातून वाट करून दिली.

त्यांचा संवाद संपतो आणि काही क्षण आपण शांत बसतो.

कारण तो संवाद पडद्यावरील व्यक्तिरेखेचा राहिलेला नसतो.

तो आपल्या मनातला प्रश्न झालेला असतो.

‘प्रहार’ आणि शिस्तीचा माणूस

‘प्रहार’मध्ये नाना पाटेकरांनी सैनिकाच्या जगण्यातील शिस्त, कर्तव्य आणि संघर्ष समोर आणला.

सैनिकाच्या गणवेशातील माणूस त्यांनी दाखवला; पण त्या गणवेशाच्या आत धडधडणारे हृदयही दाखवले.

नानांच्या व्यक्तिरेखांमध्ये हीच गंमत होती.

ते पात्राला बाहेरून रंगवत नसत.

ते पात्राच्या आत शिरत.

म्हणूनच त्यांच्या भूमिका ‘केलेल्या’ वाटत नाहीत.

त्या ‘जगलेल्या’ वाटतात.

‘देऊळ’ आणि गावाकडचा आरसा

‘देऊळ’ हा चित्रपट आठवला की नाना पाटेकरांचा आणखी एक पैलू समोर येतो.

गाव, श्रद्धा, राजकारण, बाजारपेठ, प्रसिद्धी आणि बदलत जाणारे सामाजिक वास्तव या सगळ्याचा एक विलक्षण वेध या चित्रपटाने घेतला.

देवळाच्या कळसापेक्षा माणसाच्या मनात काय चालले आहे, हा प्रश्न अधिक महत्त्वाचा ठरतो.

नाना पाटेकरांसारखा अभिनेता अशा चित्रपटात असला की व्यक्तिरेखा केवळ व्यक्तिरेखा राहत नाही; ती आपल्या आसपासच्या समाजाचा आरसा बनते.

‘देऊळ’ने प्रश्न विचारले; नानांनी त्या प्रश्नांना चेहरा दिला.

‘अब तक छप्पन’चा कठोर चेहरा

‘अब तक छप्पन’मधील साधू आगाशे आठवला की नानांचा आणखी एक चेहरा दिसतो.

कठोर.

शांत.

निर्विकार.

पण आतून सतत काहीतरी जळत असलेला.

पोलिस अधिकाऱ्याच्या भूमिकेत त्यांनी दाखवलेली मानसिकता केवळ बंदूक आणि गणवेशापुरती मर्यादित नव्हती. त्या माणसाच्या निर्णयांमागची किंमतही जाणवते.

नानांच्या अभिनयाची हीच खरी ताकद होती.

ते पात्राच्या बाह्य रूपापेक्षा त्याच्या आतला संघर्ष दाखवत.

आणि मग ‘वेलकम’...

इतका गंभीर अभिनेता अचानक आपल्याला खळखळून हसवतो आणि आपण थक्क होतो.

‘वेलकम’मधला उदय शेट्टी हा त्याचा पुरावा.

नानांचा विनोदही तितकाच अस्सल होता.

त्यांच्या चेहऱ्यावरची गंभीरता आणि प्रसंगातील विनोदी परिस्थिती यांचा झालेला मेळ प्रेक्षकांना अक्षरशः पोट धरून हसायला लावतो.

हेही नानांचे वैशिष्ट्यच.

त्यांनी स्वतःला कोणत्याही एका प्रतिमेत बंदिस्त केले नाही.

नटाला चौकट नसते.

नानांनी ती चौकट मान्य केली नाही.

पडद्यापलीकडचा नाना...

पण नाना पाटेकरांबद्दल बोलताना केवळ त्यांच्या चित्रपटांची यादी करून थांबता येणार नाही.

कारण नाना पाटेकरांचा खरा विस्तार पडद्याबाहेर दिसतो.

कलाकार म्हणून मिळालेली लोकप्रियता स्वतःपुरती न ठेवता त्यांनी सामाजिक प्रश्नांकडे वळून पाहिले.

‘नाम फाउंडेशन’च्या माध्यमातून शेतकरी, दुष्काळग्रस्त आणि ग्रामीण भागातील गरजू लोकांसाठी काम करण्याचा प्रयत्न केला.

इथे अभिनेता बाजूला झाला.

माणूस पुढे आला.

प्रसिद्धीच्या झोतात उभे राहणे सोपे असते; पण त्या प्रकाशातून बाहेर पडून अंधारात उभ्या असलेल्या माणसाकडे पाहणे कठीण असते.

नानांनी ते केले.

त्यांच्या सामाजिक कार्याची खरी किंमत तिथेच आहे.

पुरस्कार मोठे की माणूस?

पद्मश्री.

राष्ट्रीय पुरस्कार.

पद्मभूषण.

अनेक सन्मान.

ही सगळी नोंद त्यांच्या कर्तृत्वाची आहे.

पण नाना पाटेकरांसारख्या कलावंताचे मोठेपण पुरस्कारांच्या यादीत मावणार नाही.

कारण एखाद्या कलाकाराला मोठे करणारी गोष्ट म्हणजे त्याने किती पुरस्कार मिळवले यापेक्षा त्याने किती मनांना स्पर्श केला हे असते.

नानांनी असंख्य मनांना स्पर्श केला.

कधी गणपतराव बनून.

कधी तिलक बनून.

कधी सैनिक बनून.

कधी पोलिस अधिकारी बनून.

कधी गावाकडचा माणूस बनून.

आणि कधी उदय शेट्टी बनून आपल्याला हसवत.

नानांचा आवाज...

कदाचित त्यांच्या जाण्यानंतर सर्वांत जास्त आठवेल तो त्यांचा आवाज.

तो खर्जातला, थोडा खरखरीत, कधी शांत तर कधी अंगावर धावून येणारा आवाज.

तो आवाज ऐकला की भूमिका आठवते.

भूमिका आठवली की प्रसंग आठवतो.

प्रसंग आठवला की एखादी भावना जागी होते.

आणि मग जाणवते...

कलाकार पडद्यावरून गेला तरी त्याचा आवाज मनातून जात नाही.

शेवटी उरतो तो माणूस...

नाना पाटेकर यांच्या कारकिर्दीकडे पाहताना एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते.

त्यांनी आपल्याला केवळ अभिनय दिला नाही.

त्यांनी आपल्याला प्रश्न दिले.

अस्वस्थता दिली.

हसू दिले.

आसवे दिली.

आणि सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे...

माणूसपणाची जाणीव दिली.

‘नटसम्राट’ने आपल्याला वृद्धत्वाची वेदना दाखवली.

‘क्रांतिवीर’ने अन्यायाविरुद्धचा संताप दिला.

‘प्रहार’ने कर्तव्याची जाणीव करून दिली.

‘देऊळ’ने श्रद्धा आणि बाजारपेठेतील संघर्ष दाखवला.

‘अब तक छप्पन’ने कर्तव्याच्या कठोर चेहऱ्यामागचा माणूस दाखवला.

‘वेलकम’ने हसवले.

आणि त्यांच्या सामाजिक कार्याने एक वेगळाच धडा दिला...

लोकप्रियता ही केवळ टाळ्या मिळवण्यासाठी नसते; ती कुणाच्या अश्रूंना हात देण्यासाठीही वापरता येते.

नाना पाटेकर यांची खरी ओळख कदाचित याच एका वाक्यात सामावते...

ते मोठे अभिनेते होतेच; पण त्याहून आधी ते मोठे माणूस होते.

रंगमंचावरचा पडदा एक दिवस खाली येतो.

चित्रपट संपतो.

दिवे लागतात.

प्रेक्षक बाहेर पडतात.

पण काही भूमिका मनात सुरूच राहतात.

गणपतरावही तिथेच असतो.

तिलकही तिथेच असतो.

आगाशेही तिथेच असतो.

आणि त्या सगळ्यांच्या मागे उभा असतो...

‘नाना.’

एक अस्सल कलावंत.

एक संवेदनशील माणूस.

एक अस्वस्थ आत्मा.

आणि माणुसकीवर अजूनही विश्वास ठेवणारा एक चेहरा.

नाना पाटेकर यांना विनम्र अभिवादन.

त्यांच्या कलेला सलाम.

त्यांच्या सामाजिक बांधिलकीला सलाम.

आणि त्यांच्या माणूसपणाला मनापासून मुजरा.

भावपूर्ण श्रद्धांजली.

🙏🙏🙏🙏🙏🙏

---

अविनाश शांताबाई भिमराव ढळे

(एक अश्वस्थामा)
मो. ८४५२९१२९५

avinash27

બિલકુલ' નેગેટિવ બોલે, તેના અંતરાય પડે ને 'પોઝિટિવ'ના અંતરાય ના પડે. - દાદા ભગવાન

વધુ માહિતી માટે અહીં ક્લિક કરો: https://dbf.adalaj.org/F7UiLEWY

#quoteoftheday #quotes #spirituality #spiritualquotes #DadaBhagwanFoundation

dadabhagwan1150

It's breakfast time

kattupayas.101947

तिमिरांचल को चीर क्षितिज पर, जब सोने का रथ आता है,
सुप्त धरा के कतरे-कतरे में नया प्राण भर जाता है।
निशि की नीरवता पर जो अपनी रश्मियों की तान छेड़े,
अंधियारे की हर दीवार को एक नज़र में जो फेड़े।

स्वर्ण-थाल सा नभ में चमके, कर्मठता का अमर प्रतीक,
बिना थके जो चलता जाए, छोड़ समय पर अपनी लीक।
तप-तप कर अंगारों जैसा, जग को जीवन दान दिया,
विष पीकर अंधकार का, सबको केवल अमृत-गान दिया।

ओस की बूँदों में छिपकर जो सतरंगी हँसी हँसाता है,
मुरझाए फूलों के मन में फिर उम्मीद जगाता है।
शाम ढले जब रक्त-वर्ण हो, सिंदूरी चादर ताने,
जाते-जाते भी सिखा जाए—हर अंत नया कल लाने।

अंगारों का ताज पहनकर, चलता है जो सीना ताने,
माप रहा ब्रह्मांड अकेला, जग के सारे ताने-बाने।
सात अश्व का वेग लिए जो, दिग्-दिगंत को दहकाता,
मूक तपस्वी सा नभ-पथ पर, मौन साधना दोहराता।

पर्वत की ऊँची चोटियों को, स्वर्ण-किरीट पहनाता है,
नदियों के चंचल दर्पण में, अपना रूप निहार जाता है।
ताप उसी का, तेज उसी का, सृष्टि का हर स्पंदन वो,
शून्य गगन के मस्तक पर जो, जलता हुआ विभूषण वो।

मृत्युंजय बन तम को निगले, जीवन का संदेशा लाए,
थक कर बैठ न जाना पथिक, यही निरंतर बतलाए।
जिस दिन तू भी सूरज जैसा, स्वयं जलना सीखेगा,
तेरी राहों के सम्मुख फिर, सारा जग नतमस्तक दिखेगा।

शाम ढले जब रक्त-वर्ण हो, सिंदूरी चादर ताने,
जाते-जाते भी सिखा जाए—हर अंत नया कल लाने।
पश्चिम की गोदी में सोकर भी जो अमर प्रभात संजोता है,
उसका ढलना अंत नहीं, बस एक नए युग का होना है।

shivamdhuriya291955

​इस खामोश रात के साए में,
हर उलझन को थोड़ा बहने दो।
जो बातें दिन में कह न सके,
आज दिल को वो सब कहने दो।
​हर दर्द, खुशी, और टूटे ख्वाब,
सीने में बसा कर सो जाओ।
आहें भी आज आजाद कर दो,
जज्बात में पूरे खो जाओ।
​सोने दो आंखों को एक पल अब,
हर जख्म को मरहम मिलने दो।
इस रात के मीठे साए में,
दिल को जी भर के भरने दो।

ritukumari509471

கதை: ❤️‍🔥 உயிரே ஒரு வார்த்தை சொல்லடா உனக்காக காத்திருப்பேன் ❤️️‍🔥

எழுத்து & குரல்: சக்திசுரே

❤️‍‍🔥 மரணத்தின் விளிம்பிலும் மறக்காத காதல்... தேனியில் மலர்ந்த இதயத் துடிப்பு! — அத்தியாயம் 1

அத்தியாயம் — 1

உயிருக்குப் போராடும் ஒரு பெண்ணின் நினைவலைகள்... தேனியின் பசுமையில் மலர்ந்த அவளது அழகான பள்ளிக்காலம்!

மாதா சிலையின் முன் அவள் வைத்த வேண்டுதலும், அவளை அறியாமல் அவள் மீது விழுந்த அந்த ஒரு ஜோடி விழிகளும்... 👀❤️

அவள் வாழ்க்கையை மாற்றப்போகும் அந்த நபர் யார்?

கதையின் முதல் அத்தியாயத்தைப் படித்துவிட்டு உங்கள் கருத்துக்களைக் கமெண்ட்டில் சொல்லுங்கள்! Ratings & Comments மூலம் உங்கள் ஆதரவைத் தாருங்கள் நண்பர்களே! 👇🥰

✨ கதை அறிமுகம்:

✨ "காதல் என்பது அழகிய உணர்வு..."
இந்த உலகத்தில் சொல்லப்பட்ட காதலை விட சொல்லாத காதல் தான் அதிகம்! சிறுவயதில் ஏற்படும் அந்த முதல் காதல்... அதுவும் சொல்லப்படாத காதல் ஜெயிக்குமா?

நாயகன்: விஜய் (Mass Hero) 🦁
நாயகி: சுடர்விழி (Innocent Heroine) 🌸

சிறுவயதில் அவன் மீது கொண்ட அளவற்ற காதலால், மனதை அவனிடம் பறிகொடுத்துவிட்டு இங்கு நடைபிணமாக வாழ்கிறாள் சுடர்விழி!

மறுபுறம், "சுவாசக் காற்றே அவள் தான்... அவள் மட்டும் தான்!" என்று அவளுக்காகவே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான் விஜய்!

இரு மனங்களின் போராட்டமான அழுத்தமான காதல் கதை! காதல் இருப்பதை உணர்ந்தும், விதியின் வசத்தால் பிரிந்திருக்கும் இவர்கள் ஒன்று சேர்வார்களா?
ரொமான்ஸ், அதிரடி, ஆக்ஷன் கலந்த ஒரு வித்தியாசமான காதல் காவியம்! 🔥❤️

✍️ எழுத்தாளர்: சக்திசுரே
🪔 பெண்மையை போற்றுவோம் நாவல்ஸ்

⛔ பதிப்புரிமை அறிவிப்பு (Copyright Notice):
இக்கதையின் கதைக்களம், கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் வசனங்கள் அனைத்தும் எழுத்தாளர் சக்திசுரே அவர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது. ஆசிரியரின் முன் அனுமதியின்றி இக்கதையை வேறு பக்கங்களிலோ, குழுக்களிலோ அல்லது இணையதளங்களிலோ மறுபதிவு (Copy/Paste) செய்யக் கூடாது.
©️ All Rights Reserved to SakthiSure.

#உயிரே_ஒரு_வார்த்தை_சொல்லடா_உனக்காக_காத்திருப்பேன் #UyireOruVarthaiSolladaUnakkagaKathiruppen #சக்திசுரே #SakthiSure #TamilNovels #TamilStories #FacebookStories #Episode1 #தமிழ்_தொடர்கதை

lifeisverysweetrefashiontailoring827652

જ્યારે એક પરિવાર પોતાની દીકરી પર વિશ્વાસ મૂકે છે, ત્યારે તે આખા સમાજ માટે ઉદાહરણ બને છે. ✨🌸

nirali7688

"सब मिल जाता है, बस वक्त पर अपना नहीं मिलता।"

-Dharmendra Kumar

erdharmendra

पर कब तलक उम्मीद रखें
कविता



उम्मीद उम्मीद कखते हुए लोग जींदा तो है
पर उम्मीदें एक झूठा सपना है
लोगों को तसल्लि दें कर जिंदा तो रकता है
पर कभी दर्द कम नहीं करता
बल्कि दर्द उम्मीद सो और वड़ जाती है



क्यों इंसान को पता होता है कि उम्मीद है
सब कुछ ठीक हो जाएगा
पर कव तक उम्मीद रखे
यह नहीं पता होता
और यह सबसे बड़ी बिड़मनां है


एक आसफल होने वाली वाखया।।। उम्मीद
कभी ना खत्म होने वाली दर्द की उम्मीद

झूठा सपना कल्पना लालच से भरी हुई बातें
सब कुछ ठीक हो जाएंगे
अच्छी दिन आएंगे
सारे कहने की बातें हैं
एक लंबा इंतजार बस दर्द को सेहत हुई उम्मीद
उम्मीद पर
हर दुख दर्द झेलते हुए



इंसान बस कल्पना करता है
अपनी खयाली दुनिया में
सब कुछ ठीक हो जाएंगे
और यह उम्मीद सदियों तक चलता है
कभी ना खत्म होने वाली चीज की तरह


उम्मीद है उम्मीद रखते हुए इंसान
जिंदा रहने के साथ समझे की
उम्मीद रखना हमेशा सही नहीं है

उम्मीद है कि मुझे अब कोई उम्मीद नही है
किसी से भी नहीं
ना इस दुनिया से ना अपने से
बस है थोरी सी उम्मीद खुद से
कि मैं थोरी और जियो गी

abhinisha

અનુભવ
         અનુભવ તો રોજ થતા હોય છે પણ થોડી
વાત કરું તો આજે સવારમાં એક બાળક શાળાએ ન જવા માટે રડતું હતું, ત્યાં એક નાનુ બાળક વહેલા ઘર બહાર નીકળવા રડતું હતું.સવારે દાદા પૌત્રને શાળા એ મૂકવા જતાં હતા ત્યાં એક માતા વ્યવસાય કરતી હોઈ બાળકને શાળાએ મૂકી પોતે ઉતાવળમાં દોડતી હતી.
          નાના મોટા રેકડીવાળા , દુકાનવાળા સૌ પોતપોતાના ધંધે લાગી ગયા હતા. મહેકતા પુષ્પોને પુષ્પોથી મહેકતી માળાઓ શોભતી હતી ને મંદિરે સૌ ભક્તોની અવર જવર ને મધુર એ ભક્તિભાવભર્યા સૂર મનને ગમતાં હતાં. ઓફિસના સમયે સૌ ભાગદોડમાં હતાં ને વાહનોની લાઇનો લાગી હતી.ઘરેથી નીકળતા જોયું કે એક પિતા નાના સંતાનને તેડી બહાર ખુલ્લી હવામાં ફેરવતાં હતાં,ત્યાં રસ્તા પર જોયુ કે એક પુત્ર એંશી વર્ષના પિતાને એક્ટિવા પર નાના બાળકની જેમ આગળ બેસાડી સવારના
આ માહોલમાં એમને આંટો મરાવતો હતો.
       ખરેખર આ દૃશ્ય દિલને સ્પર્શી ગયું એક તરફ બાળપણ કે જ્યાં પિતા બાળકને ફેરવે છે ને બીજુ કે જ્યાં પુત્ર પિતાને ફેરવે છે!...... કેટલુ સુંદર આ દ્રશ્ય કે જે ઘણુ બધું કહી જાય છે.
જય શ્રી કૃષ્ણ: પુષ્પા એસ ઠાકોર

thakorpushpabensorabji9973

पहाड़ों की खामोशी मन को सुकून देती हैं,
शहर की चकाचौंध और आवाजें दिल का
अकेलापन दूर नहीं कर सकते।

kalpanasatav823113

मैं जिद्दी बहुत हूं
इसलिए जिंदगी से हार नहीं मानी...
वरना .. पहुंच तो हम वहाँ गए थे,
जहां से अक्सर लोगों की वापसी
नहीं होती।

kalpanasatav823113

घुमुरा की प्रतिध्वनि❤️

कलाहांडी के सुंदर पहाड़ी क्षेत्र, घने साल के वृक्षों की छाया और कल-कल बहती नदी के किनारे एक आदिवासी युवक गोविंद और चंचल युवती माधवी का निश्छल प्रेम पनपा था।

गोविंद घुमुरा वादन में निपुण था। उसके हाथों की थाप से घुमुरा से निकलने वाली गंभीर ध्वनि पहाड़ियों की सीमाओं को पार कर सीधे माधवी के हृदय को छू जाती थी। घुमुरा की एक विशेष ताल और उसकी ध्वनि ही उनके गुप्त मिलन का संकेत थी।

लेकिन उनके गाँवों के बीच चली आ रही पुरानी दुश्मनी उनके प्रेम की राह में बाधा बन गई। दोनों गाँवों के मुखियाओं ने उनके मिलन को स्वीकार करने से इनकार कर दिया। माधवी को अपने ही गाँव की सीमा के भीतर रहने के लिए बाध्य कर दिया गया।

फिर चैत्र पर्व की रात आई।

वर्ष की उस विशेष रात में सभी गाँववासी एकत्र होकर नृत्य और गीतों का उत्सव मनाते थे। उसी रात घुमुरा के वादन की गूँज चारों ओर फैलने लगी।

गोविंद अपने घुमुरा में अपना सारा विरह और दर्द उड़ेलकर बजाने लगा। उसकी गंभीर थाप में जैसे प्रेम की पुकार, विरह की पीड़ा और एक निश्छल हृदय की व्याकुलता समाई हुई थी।

वह आवाज़ सुनकर माधवी स्वयं को और रोक नहीं सकी। घुमुरा की प्रतिध्वनि का अनुसरण करते हुए वह उस शांत रात में जंगल की पगडंडी से दौड़ती हुई चली गई।

मांदल और घुमुरा की तेज होती ताल के बीच वह उत्सव के मंच तक पहुँची और सबके सामने गोविंद के सामने आ खड़ी हुई।

घुमुरा की थाप पर दोनों का मिलन हुआ। फिर दोनों ने ऐसा मनमोहक नृत्य किया कि उन्हें देखकर वहाँ उपस्थित ग्रामीणों के मन से वर्षों पुराना क्रोध जैसे धीरे-धीरे मिटने लगा।

घुमुरा की उस पवित्र ध्वनि ने दो शत्रु गाँवों को एक-दूसरे के करीब ला दिया।

उस दिन के बाद कलाहांडी की लोककथाओं में घुमुरा केवल एक वाद्य नहीं रहा, बल्कि वह ऐसे अमर प्रेम का प्रतीक बन गया, जिसने विरह को मिलन में बदल दिया।

~अनामिका✍️

niharikabehera251459

Typical lunch..

kattupayas.101947

रूह तक अपनी बात पहुंचाने का दम रखते हैं
शायर है हम सीधा दिल में कदम रखते हैं...

chiragvora055249

फ़िज़ूल...,

तेरे सिवा...!
रहता कहां हूं मैं आज-कल ?
आस-पास होकर भी इक ख़्वाब हूँ ,
साथ होकर भी इक भ्रम हूँ
ना जाने में किस दर्द का बेदर्दी हूँ ,
लाख इलाज़ भी फ़िज़ूल हैं ।


©®- शेखर खराड़ी
तिथि- ७-१०-२०२६

shekharkharadi6923