કુદરત રુઠી છે...
તું રુઠે તો તને મનાવી લઉં,
હસાવી દઉં, ગળે લગાવી લઉં.
પણ આ કુદરત રુઠી બેઠી છે,
એને કહો હવે કઈ રીતે મનાવું?
આકાશના આંસુ થંભવાનું નામ નથી લેતા,
નદીઓ કિનારાનો સંબંધ ભૂલી ગઈ છે.
ધરતીના હૃદયમાં એવી પીડા જાગી છે,
કે દરેક ટીપું આજે ફરિયાદ બની ગયું છે.
પંખીઓના માળા વહેતા જોઉં છું,
ખેતરોના સપના ડૂબતા જોઉં છું.
કોઈની આંખોમાં આશા ઓગળે છે,
કોઈના ઘરનો દીવો બુઝાતો જોઉં છું.
શાયદ કુદરતનો ગુસ્સો વરસાદ નથી,
આપણા કર્મોનો જ પડઘો છે.
અમે વૃક્ષો કાપ્યાં, નદીઓ મેલી કરી,
આજે સમય આપણો હિસાબ લખે છે.
ચાલો, હવે શબ્દોથી નહીં,
સંવેદનાથી ધરતીને સ્પર્શીએ.
એક વૃક્ષ વાવીએ, એક નદી બચાવીએ,
અને કુદરતની માફી કર્મોથી માંગી લઈએ.
તું રુઠે તો તને મનાવી લઉં,
પણ આ કુદરત રુઠે...
એને કહો હવે કઈ રીતે મનાવું?
- શબ્દો_ની_પાર